TheAgeOfChrist 

The official Jozef Rulof site

 

 

 

De nieuwe paperback (boek)

'Onze Kosmische Evolutie van Ziel en Lichaam',

De paperback en de DVD zijn de eerste 'scheppingen' van het documentaire project dat in het jaar 2000 van start ging.

In ons blad 'Evolutie Extra' schreven we toen......:

 Zie bij: http://jozefrulof1.spaces.live.com 

***     

  Jozef (1898-1952) is geboren in het landelijke 's Heerenberg in Nederland.

Zijn moeder Crisje heeft hem 'Jeus' genoemd.

Jeus is buitengewoon gevoelig, hij voelt en ziet dingen die anderen niet zien.

Als klein kind al ziet hij een lichtuitstralende gestalte uit het leven na de dood.

Deze geest maakt zich later bekend onder de naam Alcar.

Als geestelijke gids staat hij Jeus in alles bij en verklaart hem het leven in al zijn facetten.

Jeus leert hem kennen als een echte vriend op wie hij altijd kan rekenen.

Op school kan Jeus niet goed leren, omdat zijn gevoelsleven niet open staat voor de droge leerstof.

Al die boekenwijsheid kan hem niet boeien.

Hij luistert veel liever naar Alcar, die hem met veel gevoel de schoonheid en de werking van Moeder natuur laat zien.

Later verklaart Alcar waarom Jeus geen boekenwijsheid mocht opnemen.

Al die maatschappelijke kennis zou immers de wijsheid die de geestelijke wereld aan Jeus wil doorgeven in de weg staan.

'Het leven in twee werelden'

- zoals het eerste deel van de biografie 'Jeus van Moeder Crisje' beschrijft -

is voor Jeus al moeilijk genoeg.

Jeus krijgt zijn opleiding rechtstreeks uit het leven na de dood en zijn geestelijke meester doorgrond de mens veel dieper dan de meesters uit de aardse scholen.

Alcar laat Jeus zien hoe de mensen om hem heen leven.

Wat ze zeggen en wat ze verzwijgen.

Wat ze weten en wat ze vooral ook nog niet kennen.

Jeus beleeft hierin een enorme leerschool, beschreven in het tweede deel van de biografie, die als subtitel draagt:

'Jeus onder de mensen'.

Wanneer Jeus op volwassen leeftijd naar Den Haag verhuist, moet hij zijn persoonlijkheid wapenen tegen het

veeleisende stadse leven.

De mensen uit Den Haag noemen hem 'Jozef ' en hij moet als taxichauffeur hard werken het dagelijkse brood voor

hem en zijn vrouw te verdienen.

Tegelijkertijd gaat de geestelijke wereld nu pas echt beginnen.

Het derde deel van 'Jeus van Moeder Crisje' beschrijft hoe Alcar het mediumschap van Jozef Rulof tot grote hoogte opvoert.

Het schilderend mediumschap ontwaakt en de geestelijke schilders maken gebruik van het fysieke lichaam van

Jozef Rulof om hun eerste schilderijen te maken.

In die periode treedt ook het genezend mediumschap naar voren en vestigt Jozef zich als magnetiseur.

En wanneer Jozef als medium ver genoeg ontwikkeld is, kan meester Alcar beginnen met zijn belangrijke taak:

het schrijven van de geestelijke-wetenschappelijke boeken.

Meester Alcar brengt Jozef in trance, neemt zijn lichaam over en schrijft de eerste trilogie:

 'Een blik in het Hiernamaals'. 

  ***

 Een Blik in het Hiernamaals

  In het voorwoord van deze trilogie lezen we:

'De uitgave van dit boek heeft tot doel de mensheid de overtuiging te schenken van haar

- in hogere bestaansvorm -

voortleven na de lichamelijke dood'.

Alcar beschrijft hoe de menselijke persoonlijkheid zich bij het sterven losmaakt van het aardse lichaam en voortleeft

als geest met een geestelijk lichaam.

Alcar laat zien dat de geesten zich zowel in de 'hemelse sferen' bevinden als hier op aarde.

Zij zijn voor de meeste mensen niet zichtbaar, omdat zij geen fysiek lichaam meer hebben.

Jozef echter kon ze reeds als klein kind waarnemen en met hen praten.

Na jaren van ontwikkeling van het mediumschap is Jozef tijdens de trance in staat om als geest uit zijn lichaam te treden

Hierdoor kan hij met eigen geestelijke ogen controleren wat Alcar hem verteld heeft over de geestelijke werelden.

Alcar en Jozef maken samen honderden geestelijke reizen naar de sferen van licht en duisternis.

Alcar neemt Jozef mee naar de hoogste 'hemelen' om aan de mensheid een algeheel overzicht te geven welk geluk de

mens te wachten staat na zijn aards sterven.

Jozef ziet in de 'kindersfeer' zelfs zijn eigen doodgeboren kind terug en kan hierdoor zijn vrouw steunen met de

boodschap dat hun kind voortleeft in hemels geluk, opgevoed door de geestelijke moeders.

Alcar laat Jozef zien hoe de mens als geestelijke persoonlijkheid verder bouwt aan kunst en wetenschap, om

vervolgens die wetenschap op aarde te brengen.

Vele geesten van licht zijn voortdurend bezig om de aardse wetenschapper en medicus te inspireren om de

vreselijke ziekten te genezen.

Alcar en Jozef maken in de geest ook vele reizen op aarde waar ze het leven van de mens bekijken vanuit hun

geestelijke onzichtbaarheid.

Jozef merkt tot zijn grote verbazing dat de aardse mens meestal omgeven is door geesten.

De lichtgeesten helpen elke mens die hiervoor open staat, terwijl de duistere geesten de mensen proberen te

beïnvloeden om hun duistere hartstochten te volgen.

Jozef kan duidelijk zien hoe de mens op aarde zelf bepaalt welke geestelijke invloed hij aantrekt.

Mensen die liefde geven aan alles wat leeft worden geholpen door lichtende geesten om zodoende het geestelijk

niveau van de mensheid te verhogen.

Alcar toont ons in deze trilogie hoe we geestelijk kunnen evolueren door het geven van liefde.

Jozef ziet tijdens zijn uittredingen zaken, die nog nooit door mensenogen zijn aanschouwd.

Zo ziet hij wat er gebeurt met de geest van een musicus die op aarde gecremeerd wordt.

Jozef is getuige van het ondraaglijke lijden dat deze geest doormaakt, wat Jozef overtuigt van de verschrikkelijke

gevolgen van de geestelijke onwetendheid van de mensheid.

Daarom stelt hij vanaf dat moment zijn leven en lichaam beschikbaar aan Alcar om de geestelijke wetenschap op aarde

te brengen.

De trilogie

'Een Blik in het Hiernamaals'

geeft meer inzicht in het leven na de dood dan elk ander boek dat op de markt is.

  *** 

mensen over de hele wereld die reeds een glimp van een geestelijk voorbestaan mochten ervaren. 

***

De Kringloop der Ziel

Jozef Rulof ontving deze machtige roman van de geest Lantos.

Lantos beschrijft hierin zijn laatste leven op aarde en vervolgens, zijn geestelijke 'wandeling' over de aarde,

eeuw na eeuw,

om de mens te leren kennen en te helpen.

Door het geven van inspiratie kan hij voor veel mensen werken als 'beschermengel'.

Bovendien ziet hij dat zijn eigen 'lichtuitstraling' toeneemt naarmate hij meer liefde geeft en daadwerkelijk voor

anderen iets betekent in hun geestelijke evolutie.

Negen eeuwen lang bestudeert hij als geest het menselijke leven op aarde.

De kennis die hij in deze eeuwen vergaarde vat hij samen in

'De Kringloop der Ziel'.

Zo beschrijft hij hoe de ziel na een aards leven naar de wereld van het onbewuste gaat om zich klaar te maken voor

een nieuwe geboorte.

In deze wereld komt het gevoelsleven tot rust, zodat de ervaringen van het vorige leven de ontwikkeling van het embryo in het nieuwe leven niet storen.

Lantos beschrijft hoe de ziel zich verbindt met de nieuwe cel op het ogenblik van de bevruchting.

Lantos laat de lezer zien hoe de mens leeft in de gevolgen van zijn eigen verleden.

In het boek analyseert hij diepgaand

'de wet van oorzaak en gevolg'.

Zo verklaart hij de oorsprong van zijn eigen gevoel voor kunst in zijn laatste leven op aarde, want hij ziet vele

voorgaande levens waarin hij heeft gewerkt om zijn kunnen op te voeren om iets moois te scheppen.

Door zijn eigen verleden en de aardse mens eeuw na eeuw te volgen ziet hij hoe onze karaktereigenschappen evolueren en hoe wij zelf onze toekomst scheppen als gevolg van handelingen uit vorige levens.

Lantos beschrijft hoe deze wet als een boemerang tot ons leven terugkomt, totdat wij in harmonie hebben gebracht wat

wij in disharmonie hadden achtergelaten.

Lantos wordt innig dankbaar wanneer hij rechtvaardigheid van deze wet leert kennen.

Hij ervaart dat de mens steeds weer nieuwe levenskansen krijgt om aan zijn innerlijk te werken en zijn gevoel te

 verruimen tot een universele liefde.

Het boek bevat tevens een intrigerend beeld van het wezen van een tweelingziel.

De innige band van Lantos met zijn jeugdliefde Marianne is het resultaat van de vele levens waarin deze tweelingzielen

 met elkaar waren verbonden en elkaar hebben liefgehad.

Tevens voelt Lantos dat hij ooit opnieuw met haar verbonden zal worden, om in het leven na de dood voor eeuwig samen

 in liefde en harmonie verder te gaan.

***

  Het Ontstaan van het Heelal

  De werking van reïncarnatie en de geestelijke wetten van oorzaak en gevolg worden in de volgende boeken uitvoerig

en diepgaand beschreven.

Ze verklaren ons hoe ons gevoelsleven in de loop van vele eeuwen wordt opgebouwd.

Hoe onze karaktereigenschappen zich vormen en waar onze talenten en angsten zijn ontstaan.

Waarom we bij deze ouders geboren worden en niet elders.

Waarom er ziekte is en zoveel ellende op de wereld.

Alcar en andere geestelijke meesters verklaren ons dat er in werkelijkheid geen onrechtvaardigheid bestaat,

omdat iedereen vele levens doormaakt, het ene in armoede en het andere in rijkdom.

De meesters dringen met hun beschrijvingen steeds dieper door in het mysterie van het leven.

In 'Het Ontstaan van het Heelal' nemen ze Jozef en de lezer mee naar het allereerste begin van het leven in de kosmos.

Ze laten ons zien hoe wij als ziel reeds aanwezig waren bij dat ontstaan en hoe wij allen dezelfde levenskracht als

kern hebben meegekregen.

Die levenskern stuwt ons immer voort en zal ons na de vele levens op aarde samen met onze tweelingziel naar

hogere werelden leiden.

Zelfs van die hogere werelden, die deels op andere planeten worden beleefd, geven de meesters een machtig en

uitvoerig beeld.

Hierdoor leren we onze uiteindelijke bestemming kennen waar we als mens in het diepst van ons wezen naar op weg zijn,

en welke werelden van geluk ons nog te wachten staan.

******* 

Interview met Jozef Rulof door Bert Höfelt

http://groups.msn.com/JozefRulof/wiewasjozefrulof1.msnw

 

  

TheAgeOfChrist 

The official Jozef Rulof site

 

(Meneer in de zaal): 'Ja, meester Zelanus, ik zou graag de volgende vraag willen stellen.

Er stond laatst in de krant, een medicus in Amerika, die heeft daar een ernstige kankerpatiënte lucht in de aderen toegediend, waardoor haar levensduur verkort is.

Ik zou graag van u willen weten: welke betekenis heeft een dergelijke daad nu voor de ruimte?

Omdat die medicus toch, wat wij noemen, (door) menslievende motieven eigenlijk bezield is geweest.'

    ( Meester Zelanus): Het gaat u erom vast te stellen: is hier zelfmoord aanwezig?

    (Meneer in de zaal): 'Ja.'

    (Zaal): 'Of moord.'

    (Meester Zelanus): Moord. En zelfmoord.

    De zieke, natuurlijk is de zieke overtuigd.

Hij heeft de zieke gevraagd: 'Vindt u dat goed?'

Buiten haar, dergelijke dingen gebeuren niet buiten het bewustzijn om.

Dan was het bewuste moord.

Men heeft over de zieke... '

Men zal tot de zieke hebben gezegd...

'Haal me uit het lijden.'

'Vindt u dat goed?

Dan zal ik u helpen.'

Bij vol bewustzijn, nietwaar?

Goed, u neemt het.

U gaat over tot de andere vraag en dan is één van de twee de moordenaar.

Wanneer die moeder, of die man, de mens, besluit: maak aan dit leven een einde, is dit zelfmoord door een ander.

hij moet, de dokter moet het niet doen.

Ze dragen tezamen deze strijd.

U kunt er niet aan ontkomen, die pijnen, die toestand, die kanker, is karma, zeker.

Waarom u en een ander niet?

U moet daar doorheen.

En wanneer nu deze ziel, deze mens, nog vier, vijf maanden heeft te leven, had te leven, dan gaat zij, doordat zij een einde aan haar leven maakt, haar leven verkort, gaat zij met haar lichaam in de grond en beleeft nu het rottingsproces op volle kracht.

Nog erger, duizenden malen erger dan de kanker, hier bewust die rotting, ook rotting...

...niet zo erg is dat, zo afschrikwekkend, als het rottingsproces, vast te zitten aan dat lijk dat rot, want u blijft bewust.

U kunt zich niet vernietigen, u kunt de ziel, de geestelijke, de astrale persoonlijkheid niet vernietigen. 

Dus u gaat met dat lichaam in de grond; u maakt het duizend maal erger.

Heeft de dokter, doet de dokter dat buiten haar kennis en gevoel om, dan is de dokter de moordenaar.

U kunt zich niet vergrijpen aan deze natuurlijke wetten, u kunt uw leven niet verkorten omdat u ziek bent.

Voor de aarde kan alles.

De wetenschap, de maatschappij, het rechtvaardigheidsgevoel komt ertegenop en zegt: neen, dokter.

De faculteit zegt: neen, wij zijn om te genezen.

U voelt wel, wanneer...

In prehistorische tijdperken heeft men miljoenen mensen afgemaakt op deze wijze.

Maar u voelt wel, wanneer de wetenschap goed zou vinden dat de dokter de zieke uit dat lijden zou verlossen, wordt het een massamoord.

Voor de ruimte bent u dus... U vergrijpt zich aan uw leven.

Of dat leven?

Dat lichaam is ziek, maar dat leven is niet ziek.

Dat leven moet nog even leven, maanden, en wellicht één jaar, twee jaar.

Hebt u tijdens uw oorlog - een ander probleem - niet gehoord dat men in Duitsland de krankzinnigen heeft vergast?

Die mensen kwamen 'achter de kist' en schreeuwden.

Er waren er vrij.

Nu iets anders en dan weet u het ineens, en dan zegt u: ja, dat moet wel zo zijn.

Die mensen kwamen 'achter de kist', vrij, anderen gingen terug naar de wereld van het onbewuste, hadden een nieuwe geboorte, nietwaar?

Maar er waren er honderdduizenden vrij en die zeggen: 'Waarom hebt u mij uit mijn evolutie geschoten, getrapt, vergast?'

En die leven nu in die tijd, niet ónder de grond, maar leven in het leven na de dood in die waanzin, want het leven zouden zij in die waanzin afmaken.

Nu zijn ze astraal krankzinnig, ze hebben geen leven, ze hebben geen bewustzijn, door een andere kracht zijn ze losgeslagen, maar die ziekte, die tijd, die evolutie, dat leven is te vroeg afgesloten.

Nu staat u daar voor de waanzin.

U komt niet los van die waanzin omdat uw tijd nog niet voorbij is, u kunt dat niet weg laten waaien, u kunt het niet laten verdwijnen, dat is en blijft totdat uw sterven natuurlijk komt.

Nu kunt u niets beginnen met die mensen.

U kunt ze volgen, u kunt met hun spreken, zij voelen zich nog aards, en blijven in die toestand omdat het lichaam plotseling hun wereld in elkaar heeft getrapt, door vergassing, door medicijnen, door duizenden dingen meer.

Nog erger, nu leven ze niet onder de grond, maar nu zijn ze erbuiten.

Zíj hebben dat niet gewild.

Die moeder, als die moeder had gezegd, die de kanker heeft: 'Ik wil dat niet.

Ik wil dat niet', en men doet het toch, omdat de mens denkt: dan komt dat kind toch uit lijden... - u hebt de beschikking, u hebt de beveling over uw organisme: 'Ik wil dat niet.' - dan komt zij niet in de bodem en dan is ze vrij van die rotting, omdat zíj het leven niet heeft vernietigd.

Wetten, wetten.

In al die toestanden voelt u de natuurlijke rechtvaardigheid voor het lichaam, het lichaam vraagt om uitdijing, beleving.

Daarna komt het sterven vanzelf.

Dat is geen sterven, u komt vrij.

Maar ook de ziel waar het om gaat, niet de ziel, maar de astrale persoonlijkheid als geest, zíj maakt dat mee.

(Mevrouw in de zaal): die daar 'De intentie waarmee die dokter dat gedaan heeft, die vrouw die lucht ingespoten...'

Ja.

 '...doet dat er niets toe, heeft dat ruimtelijk geen betekenis voor de... karma van die dokter?'

Kijk, die dokter komt eens in een toestand dat hij zegt:

'Ik vergrijp mij niet meer aan een zieke, want ik blijf...'

Dit is een goddelijke wet, uw leven is een goddelijke wet, dat hoort u toe, behoort u toe.

En of u nu ziek of gezond zijt, u kunt geen vijf seconden te vroeg het leven wegnemen voor uzelf van de aarde.

Voelt u wel?

Dan komt u in conflicten, u komt in disharmonie met de overgang, met de groei, bloei, einde, evolutie, voor uw lichaam.

Maar niet dat lichaam; wat krijgt u nog voor aura, voor gevoelens in die tijd dat u in dat lichaam leeft?

Neem bijvoorbeeld de duidelijke kern, de crematie.

Men zegt:

'Dat is...' die weet het, 'dat is mooi, dat is prachtig!'

Jazeker, hebt u...

Ik ben er nu mee bezig, even.

We schrijven Jeus 111 van moeder Crisje en nu gaan we door al de boeken heen, ook de bewijzen, pertinent die bewijzen; die vervloekte crematie moet uit de wereld.

Goed, ik zal eerst dat afmaken.

Die dokter die u te vroeg, die dokter die u te vroeg daarheen stuurt uit medelijden...

Wat is medelijden?

Aan gene zijde, voor God, wat is medelijden?

Dacht u dat God medelijden kent?

Medelijden te voelen voor de mens, dat is - leest u 'Een Blik in het Hiernamaals'? - algehele vernietiging en verlies in het leven na de dood, in de ruimte.

Krijgt u maar met iets dat geboren moet worden en kreunend van pijn dat ondergaat, krijgt u maar medelijden.

Dan zegt u: 'Ja, die moeder moet erdoor.'

Dat kent u, dat weet u, die moeder moet zo baren, en zo krijgen wij nieuw leven te zien.

Kunt u daar ook wel ingrijpen, dat weet u, kent de dokter.

Nu is er een ziekte.

Wat beleeft die ziel, die persoonlijkheid?

Medelijden?

Door medelijden gaat ge de natuur verkrachten, verbreken, bezoedelen, besmetten, mismaken.

Hij is de moordenaar niet alleen, hij is niet degene die hier ingrijpt in een goddelijke wet, in evolutie, in uw tijd, uw leven, uw maatschappij, in alles, die pijn, dat liggen daar al...

Nee, het is het denken, het zijn; hier in de stof te zijn, gaat ge eens begrijpen, is het essentiële voor ruimte, ziel, geest, persoonlijkheid.

Uw leven heeft een tijd.

Dat leven hebt u nog niet in handen, maar u zult het verzieken, neen, beleven, u moet het beleven.

God kent geen ziekbedden, geen kanker, geen tbc, geen melaatsheid.

Kent God niet.

Dat hebben wij mensen geschapen doordat we onszelf, de natuurlijke kern, hebben gesplitst, leest u in 'Het Ontstaan van het Heelal'.

Waarom zijn er ziekten?

Waren er vroeger niet.

Wij gingen in de wateren in de noordpool, koude en warmte.

We leefden in de bodem, naakt en alles, in storm, regen en wind, konden niet bevriezen, onze innerlijke brand, ons vuur, de organen konden dat weerstaan.

Nu?

U hebt de derde, de tweede, de vierde, de vijfde, de zesde, de zevende...

Ale graden voor menselijke lichamen hebben zich gesplitst in het oerwoud.

Ga met mij eens, lees de boeken eens, ga eens met mij naar het oerwoud en laten we eens gaan kijken, dokter.

Waar is de eerste ziekte ontstaan?

Waardoor?

Waarom?

God maakt alles af, God heeft alles berekend, ook warmte, ook koude, en afkoeling, alles berekend.

Elke planeet, elke ster is berekend op afkoeling en verwarming, verhitting.

Een mens niet?

Waarom is de natuur zo sterk?

Het dier?

Het dier heeft zich niet versnipperd.

Een tijger, een leeuw, uw kat en hond, ze zijn niet versnipperd.

Ja, wanneer u...

Uw teelt is al versnipperd wanneer u aan de schone, de edele teelt begint, en (van) uw dier, uw rassoort van uw hondje duizenden soorten maakt; dan splitst u de natuurlijke graad en dan komt er verzwakking.

En door die verzwakking is er kanker, melaatsheid en alles ontstaan.

De dokter heeft schuld, hij moet daarvan afblijven, want die ziel, die persoonlijkheid moet dat proces ondergaan.

En dat is evolutie.

Hij grijpt niet alleen in de lichamelijke wet, de natuur in, maar hij grijpt ook in in karma.

Wanneer komt dit leven vrij van karma?

Nu de crematie, duizenden, miljoenen problemen.

De mens laat zich cremeren, u moet eens kijken in de duisternis, niet in de hellen, jazeker, maar de mens die tussen het schemerland van de eerste sfeer en de hellen, de duistere, de diepe haat, de diepe bewuste haat en ellende, leeft, u moet, daar ziet u miljoenen mensen lopen, allemaal gecremeerden.

Voelt u?

Hebben geen lichaam meer.

U beleeft, door uw rottingsproces als lijk, normale afbraak, beleeft u zeven overgangen van aura, waarop u staat aanstonds in de sferen... dat is de bodem waar u op staat.

Laat u zich cremeren, hebt u geen bodem, geen grond, niets, u zweeft, u hangt, u kunt niet staan, u...

Zo hangen ze in de ruimte, ze hebben geen bodem meer, die aura is verbrand, opgelost, weg, ze hebben geen tijd gekregen om dat te ontwikkelen.

Kunt u van de laagste klas in ene keer professor gaan spelen?

Dan moet u eerst het verstand krijgen, het gevoel krijgen om voor Paganini te gaan spelen.

Dat is gevoel, en dat gevoel moet ge opbouwen, zult ge beleven, evoluerend beleven.

En eerst dan kunt ge zeggen:

'Die aura is van mij.'

Dat zijn wetten.

(Tot de zaal): Wie had nog iets?

(Mevrouw in de zaal): 'Een kankerpatiënt, die moet haar karma ondergaan, maar daardoor beleeft ze ook haar eigen evolutie.'

(Meester Zelanus): Natuurlijk.

(Mevrouw in de zaal): 'Maar alles evolueert, dus ook de geneeskunde.'

(Meester Zelanus): Alles Ja.

(Mevrouw in de zaal): 'En als er nu geneesmiddelen worden uitgevonden door middel van de atoomenergie en alle kanker komt tot stilstand...'

(Meester Zelanus): Alles ja.

(Mevrouw in de zaal): '...dan is er geen...'

(Meester Zelanus): Karma meer...

(Mevrouw in de zaal): '...geen karma meer.'

(Meester Zelanus): ...maar evolutie wel, die is en blijft.

Maar God gaf de mens een paradijs.

Ja, niet die twee mensen die u daar ziet als Adam en Eva en die in een appeltje hebben gebeten en verdoemd werden.

U kunt kilo's van OnzeLieveHeer krijgen, zakken vol appeltjes, bijt u er maar in.

(Mevrouw in de zaal): 'Ja, maar ik bedoel dit, meester Zelanus.'

(Meester Zelanus): Ik kom tot u.

Ik wil daarmee vertellen, ik wil u daarmee verklaren dat... God zei: 'Ik zal u een paradijs geven.'

Uw maatschappij wordt een paradijs.

U hoeft straks voor eten en drinken, dan levert u maar...

U hoeft het niet te doen want ze hebben daar twee mensen of drie mensen voor nodig die dagelijks met een kar komen met bodem, met grond, met zand.

En dat is uw geld.

U maakt aanstonds - heb ik u verteld, en dat zegt de wetenschap al, dat zeggen wij, dat komt, de wetenschap weet het al - u kunt aanstonds, voor vier kruimels zand uit de woestijn maakt u een wereldreis.

U krijgt eten en drinken ook, want dat is er genoeg, dat groeit voor niets, hoeft u niet meer te betalen, u hebt alleen maar te leven.

En omdat u leeft, zoet bent, braaf bent, lief hebt...

Moeder zal baren, kinderen gaan over de wereld - zeggen wij in 'De Volkeren der Aarde' - en de vader leert de moeder dienen, zó, hand in hand, wandelt u maar, heel de wereld over.

Daarginds in Afrika, in China, Japan, Italië, daar verwacht u uw broeder; door die twee korreltjes zand, want u maakt een wereldreis.

En dan zijn er geen ziekten meer.

De atoomenergie, wat is atoomenergie?

Nee, de levende aura... het directe instrument dat wij beschrijven staat klaar, er zijn al onderdelen van hier, niet de directestem, maar het genezende apparaat dat u...

U krijgt een paar banden aan, elektrisch geladen, natuurlijk, en u ligt buiten, en u krijgt vijf minuten, drie minuten, vier minuten, (dan) bent u met de kosmos verbonden.

We houden de lijken in leven.

Hebt u dat niet gelezen?

Kunnen we tien boeken over schrijven.

Waarom blijft dat lijk in leven?

U kunt een lijk als u sterf, de ziel is weg, kunt u dat leven nog laten lopen, het zal leven, het leeft, laat u maar staan, spieren, en opwekking in kracht, dat lichaam blijft eeuwigdurend in leven omdat het met de kosmologie, met de kosmische aura, waardoor alles is ontstaan, verbonden is.

En dan vijf minuten die stroom door alle ziektekiemen heen, organen, lost volkomen alles op.

Het verdampt allemaal.

Want damp... aura maakt ziekte, rotting... en nu komt daar de kosmologie, de kosmische kracht.

Voelt u hoe eenvoudig of dat wordt over vijfhonderd jaar, tweehonderd jaar?

U leeft momenteel in de eeuw van technische wonderen.

De eeuw van mystiek is voorbij, komt nu, maar die was al voorbij, de fundamenten werden in het oude Egypte gelegd.

U leeft nu... al de geestelijke faculteiten staan op een dood punt, kerk, godsdienst.

Alleen de mystiek... Theosofie, Boeddha, gaat u maar door, kerk, protestantisme, allemaal, alles, alles staat op een dood punt.

Uw professor heeft niets te betekenen in de ruimte.

Als een geleerde komt daar: 'Ik ben godsgeleerde!'

Ja, voor de verdoemdheid.

U krijgt hier vanavond geestelijke wetenschap, dat wordt de bijbel voor elke mens, dat is staatsbewustzijn aanstonds.

Wij zijn nu al bezig, daarom hebben we zoveel mensen, om u het staatsbewustzijn te schenken voor de kosmos.

U ontvangt geestelijke wetenschap uit de Universiteit van Christus.

En dan gaat u, voor twee korreltjes zand maakt u een reis heen en weer naar Amerika, u kunt daar weer korreltjes nemen, aarde genoeg, ontdooi het maar, zet het maar om in energie: één cel bezit kracht als de zon in het oneindige.

Ik heb u verleden verklaard, u kunt alle geleerden, alle atoomgeleerden van de aarde hier brengen, dan zullen we hun college geven.

De geleerde zegt: 'Het ene atoom splits het andere als het eenmaal gebeurd.'

Ik heb u verklaard, met 'Geestelijke gaven', wanneer u één steen losmaakt van de stof...

U hebt gehoord, overal vroeger in Indië en nu hoort u het nog, in Indië kan het nog gebeuren, op die eilandenreeks daarzo, dat leven is onbewust, daar gooit men met stenen.

Het zijn de demonen.

Lagere geesten verbinden zich met de stof.

Een hogere geest doet dat niet.

Maar dan komt die steen precies, die steen die kunnen wij hierzo om de hoek laten gaan en dan laat ik hem hier, daarboven, hier ronddraaien, achter dat hoekje, die steen is gedachte, en onder het gaan laten we hem los: pvavt, dan is het weer stof en dan hebt u een deuk in uw hoofd.

Maar nu maakt de ene steen de andere los en nu regent het van stenen.

Zie, nu trekt, het ene atoom trekt het andere aan, en dat vind u terug door... in Amerika, dat vind u terug bij de geleerde die het atoom splitst, dat is het losmaken van kernen, schrijft men, nietwaar?

En die kern trekt de andere kern aan, men zegt, en daarom is die atoombom zo ontzagwekkend, want die maakt miljoenen atomen tot ontbranding en vuur.

Als u de kern eenmaal voelt, kunt u het hele universum laten ontladen.

Wat weer niet mogelijk is, hebben wij weer verteld, ik gaf u die lezing, omdat ook de instrumenten weer geestelijkt moeten worden.

Maar dat is niets.

Maar dat komt allemaal.

Door die energie krijgt u een paradijsleven op aarde.

U gaat straks niet met duizend kilometer per uur, maar u gaat even met twintigduizend kilometer per uur.

Het leven wordt niet mooi meer, het gaat vlug, het gaat te hard, het gaat te ver.

U gaat straks ook eenmaal, wanneer u dat allemaal beleefd hebt, zeggen: 'Ik heb er genoeg van, ik doe het nu eens rustiger aan.

Ik ga eens heerlijk zitten twee jaar, drie jaar, op één plek.

Ik ga nu eens luisteren.

En dan komen de metafysische wetten, dan komt de leer.

En dan krijgt u de dominee, dan komt dat instrument klaar, het directestemapparaat.

En dan komt er zo'n uitvinding voor de wereld.

De geleerde in Amerika zegt nu, Einstein zegt: 'Ja, ik heb dát.'

Einstein heeft fundamenten gelegd voor het directestemapparaat.

En dan komt dat instrument, dat is klaar, en ineens, en die geleerde, die ingenieur die zegt: 'Mijn God, mijn God, de hemelen spreken.'

En vanaf dat ogenblik - dat leest u in 'De Volkeren der Aarde' - beginnen wij.

Dan krijgt die geest die komt, die ik vertegenwoordig, en waarvandaan wij komen en waardoor de boeken zijn ontstaan, die zegt: 'Er is één...

Hebt u Jozef Rulof gekend op aarde?

Niet Jozef Rulof.

'Hebt u de meesters horen spreken?

Kent u het gevoelsleven, het bewustzijn van die boeken?'

In elk huis komen zij te staan als de bijbel, de fundamenten voor de nieuwe bijbel.

Ziet u?

We bouwen niet voor een plan dat morgen oplost.

Dit blijft eeuwigdurend bestaan, totdat de aarde oplost en dan hoeft niemand meer te spreken.

Over een tijd hoeft u niemand... hoeft u zich niet meer uit te sloven - een paradijs - u hoeft zich niet meer af te beulen, u hoeft niet meer te vragen aan de mens: 'Kent u God?'

De mens kent God, Christus, ruimte, de sferen, de kosmos en alles.

U wordt kosmisch bewust.

Wie wil u nog iets leren?

Men hoeft u niets meer te leren, u wordt moederlijk bewust, vaderlijk bewust, een kosmisch gezag ligt er op uw hand.

En dan gaan wij eens spreken: hoe hebt u lief?

(Tot de zaal): 'Nog meer?'

(Tot iemand in de zaal): Daarzo.

Kan ik wel op doorgaan, dan krijgt u een mooi beeld.

Zal ik u een toekomstbeeld schenken, hoe man en vrouw aanstonds over tweehonderdvijftig en vijfhonderd jaar, leven.

U zoudt aanstonds weer geboren willen worden en dan zit u hier heus niet met een lang gezicht.

*******